Eşreften Esfele İnsan

SELAHATTİN YILDIZ Eşreften Esfele İnsan

SELAHATTİN YILDIZ
Eşreften Esfele İnsan
 
İnsanın zihinsel dünyasını oluşturan ve hayatına yön veren iki duygusal durumu vardır. Bu durum kişinin kendi özündeki ve toplumdaki duruş şeklini belirler.
 
Birincisi, iç dünyasındaki vicdan ve doğruların sesi. Bu ses genelde doğru yönde olmasını öğütler. İkincisi ise dış dünyanın insana dikte ettiği ve uyması gerektiğini buyuran genel geçer faydacı kurallardır.
 
İnsan bu ikisi arasında sıkışıp kalmıştır. Birinci kişi kendisiyken, ikinci kişi dış etkenlerin olmasını istediği kişidir. İkisinin aynı anda olabilme ihtimali bulunmaz. Belki bir dönem bocalama süreci olarak devam eder. Ancak sürekli git-geller yaşayarak kendini tamamlayamamış bir durumda sıkışıp kalır. Ne kendine yaranır ne de dış dünyaya. Burası kişinin arasatıdır.
 
İnsan normalde olması gereken kişiyi bilir. Ona göre davrandığında içsel rahatlama yaşar. Ancak kişinin içsel durumu dış dünyayı pek ilgilendirmez. Dış dünya acımasızdır ve insandan sürekli ayakta durabilmek için tavizler vermesini bekler. Kişi bu tavizi vermeyince dışlanma süreci yavaş yavaş başlar.
 
Evet işin can alıcı noktası buradadır. Ya kendin olacaksın ya da dış dünyanın istediği kişi.
 
İşte burada "Oyunu kuralına göre oynamak" diye bir söz icat edilmiştir. Aslında bu söz, yaşamak ve ayakta durabilmek için kişinin ahlaki kuralları hiçe sayması aşamasıdır. Bu anlayış "seni ayakta tutan her şey kıymetlidir" düşüncesine götürür. Bu ne büyük bir yalan ve yanılsamadır. Bu bir nevi masumiyet sosunu hakikatin üzerine dökmektir. İnsanı ruhen ve bedenen ayakta tutan tek şey inanç felsefesi ve ona göre ayakta kalma metodu olmalıyken, kolaycılığa kaçıp "oyunu" yani her şeye rağmen kazanma isteğini kamçılayarak kişiyi özünden koparıp farklı bir mecraya taşımasıdır.
 
Ruhsal daralma, düşünsel yorulma ve ahlaken zedelenme kişiyi içten içe rahatsız etmeye başlar ve devam eder.
 
Toplumsal yaşamda insanlar belirli bir gruba dahil olmuşlardır. Kişinin dahil olduğu grubun dış dünyaya bakışı nasılsa kişin bakışı da o olmaktadır. Şayet o grubun dış dünyaya bakışı iç dünyasını rahatsız ediyorsa kişi kendi iç dünyası ile bağlı olduğu grubun dış dünyaya bakışıyla çelişerek yaşamaya devam eder. Belli bir süre sonra işine gelen grupsal yaşamanın verdiği rahatlık ve konfor alanını tercih etmeye başlar. Yani kişiliğini kaybedip kendinden uzaklaşma süreci.
 
İşte burada kişi kendi iç dünyasıyla vedalaşır. Ahlaki olarak yapılan yanlışlara kendi zihninde doğruluk elbisesi giydirir. Vicdanı devreye girmeye başladığında o sesi baskılar ve bahanelere sığınarak fert olmaktan çıkıp grup psikolojisiyle yaşamaya kendini alıştırır.
 
Farkındaysak bu gelinen nokta insan olmaktan uzaklaşmanın bir diğer tanımıdır. Çünkü insan, düşünen, düşündüğünü bilen ve kararlarını kendi iradesiyle veren bir durumdayken, buradan kopup bir anda irade ve düşüncesini kaybetmiş bir beşer olarak kendini alt seviye olan bir mahluka düşürür.
 
İnsan (düşünce, irade ve vicdanıyla) mükemmel bir varlıkken, bunun kıymetini bilemeyip sadece arzuları ve menfaati için yaşayan bir beşere yani insani özelliğini kaybetmiş alt tür bir canlıya dönüşür. Biz buna inanç dünyamızda "Esfel-i safilin" deriz. İşte diğer canlılar ve kendi arasındaki farkı yaratılıştan alan insan, kendi eliyle bu şerefi kaybetmiş olur.
 
Kendi yaratılış ve inanç kodlarında kalan kişi kendini yaşamış ve tamamlamış olur. Biz buna inanç dünyamızda "Ahsen-i takvim" deriz. Yani yaratılmışların en güzeli.
 
 

BIR YORUM YAZIN

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir