Asanatlar "şiirden sinemaya" 
FERDA BOZ GÜNERİ
Gazze’de Gözlerden Çalınan Şafak
Bir sabah düşledim Gazze’deki çocuklara
Güneş doğsun istedim korkusuz gözlerine
Kuşlar konsun yeniden o kırılmış dallara
Bebekler doysun yine anne ninnilerine
Oysa şafak sökmeden karanlıkta kaldı gün
Ve çocuklar oyunsuz ne bir toy ne bir düğün
Duvarlar sustu birden, sokaklar öksüz kaldı
Ve gökyüzü unuttu maviliğini bugün
Hangi düş sığar şimdi küçücük mezarlara
Hangi ninni ses olur her yanı sara sara
Bir anne evladının kokusunu ararken
Hangi söz tesellidir kalpteki yaralara
Ben o çocuk gözlerde şafak söksün istedim
Her gülüşe bir ömür bahar çöksün istedim
Toprağa düşenlere kutlu yüce şehadet
Kevser’den ırmak ırmak şerbet döksün istedim
Bir cebinde sapan, taş; bir cebinde oyuncak
Düşünde okul yolu ve uçurtma uçurmak
Ne bilsin ki çocuklar bu kirli savaşları
Yine de hayalleri yeni bir dünya kurmak
Acılar çocuklarda mahzun solgun gülüşler
Hangi yürek dayanır, ah bu boyun büküşler
Bir lokma ekmek için çırpınan yürekleri
Neden kana bulanır, neden sahipsiz düşler
Gazze gecelerinde yıldızlar parlar şimdi
Her yıldız bir çocuk, boştur sokaklar şimdi
Toprak örter bedeni, örtemez hakikati
Hakikat ki koynunda sonsuzluk saklar şimdi
Yığıldı çocukların gönlünde onca kırık
Zulüm karanlığının sabahı olsun artık
Çocukların gözleri şafakların muştusu
Yok olsun bu bombalar yok olsun bu karanlık
Elbet o güller açar yıkılmış bahçelerde
Ve bülbüller özgürce öter özgür seherde
Sönmüş ocaklar tüter, zulüm de elbet biter
Çocuklar bayram eder yarınlarda her yerde…
