Asanatlar "şiirden sinemaya" 
NEVA SELÇUK
Ben Deniz Değilim ki
akşam olunca sular da yaşlanır
işte kırışıyor yüzü denizin
yıldızlar batar tenine geceleyin
içmesi bundan ay ışığını gümüş kadehlerde
iç çekmeleri bundan
ağlamaları sessizce
sabah olunca örtmesi bundan
ipekten peçesini
kan çanağı gözlerine
ya benim gözlerim neden hep kırmızı başlar güne
koynuna sarhoş bir at girer şafak sökerken
ağzı köpük köpük tuz
gözleri daha karanlık geceden
bir baş kaldırması var
göğsü sıra dağlarca kabarır denizin
yağız atın saltanatı da rüya gibi biter
gökyüzünü emer bütün gün
ateşten çatlamış dudakları denizin
içtikçe deryalara döner arzu
bilmez ki
kavuşmak da özlem kadar büyütür
büyütür yoksunluğu
benimse hasretin kucağında sallanır durur
med cezirlerle yorgun kalbim
ama neden
-ben deniz değilim ki-
