Asanatlar "şiirden sinemaya" 
EMİNE CUMA
Vira Bismillah!
İçinizden hiçbir şey yapmak gelmiyor değil mi?
Malum olayları tekrar edip hatırlatmak istemem ama olanlar gönlümüzde bir kedere, halimizde bir yorgunluğa ve bezginliğe yol açtı sanki. Ne yapacağımızı bilemediğimiz bir durumdayız. Medyada bir kaos hâkim, tespit ve çıkarımların bini bir para… Her olayda olduğu gibi uzmanlarımız bu konuya da el atmakta, kötülüğü ve suçu yayıp yaymadığının üzerinde dahi düşünmeden suçlu arama yarışına girmekte… Ve de bulmakta…
Bazıları da üzerine yapışan bir çaresizlik hissiyle olan biteni izlemekte… Gözyaşları boğazında düğüm olmuş, akacak yol bulamamakta. Çocukları düşünmekte, çocuklarını belki… Onların bilgisayar ekranı ardındaki gerçekliğini merak etmekte. “Evladımı ne kadar tanıyorum?” sorusunun cevabını aramakta yana yakıla, derin bir sessizlik ve korkunun içinde… Sonra neslinin hayırlı olması için ettiği duaları düşünmekte… Hz. Nuh’un oğlu Kenan’ı hatırlamakta… Kenan ellerinde kuyudaki Yusuf (as)’ı daha iyi anlamakta… Duvarlar üstüne üstüne gelmekte belki… Vicdan terazisinde herkes suçunu, vurdumduymazlığını, ötelediklerini, çağını tartmakta… Ama ne tartmak! Bazılarının sinesi çatladı çatlayacak! Bazıları başka taraflara bakmakta… Hep yaptığı gibi… Ve sorular… Cevapların biri bin dirhem ağırlığında… Ne yaptık biz? Neler oluyor? Ölen de öldüren de gençler ve çocuklar… Gaflet bataklığında çırpınan insanlar ki çırpındıkça batmakta… Kelimelerin olmaması olmasından yeğ… Zira kimse kimseyi ne duymakta ne de anlamakta…
Ne yapacağız şimdi? Ne yapmalıyız? Şüphesiz uzmanların bu konuda da müthiş fikirleri vardır. Ama bunlar bazılarımıza yetmeyecek artık. Artık bir şeylerin değişmesi gerektiği ortada… Sevmek, konuşmayı bırakıp dinlemek, bencillik gömleğinden sıyrılmak… Elimizden gelen ne varsa onu yapma gayretinde olmak, en başta da niyetlerimizi tazelemek! Nefsimizle ve görünür görünmez düşmanlarla cihad etmek!
Herkesin düzeltebileceği bir yanlışı muhakkak var! Yeter ki suçluyu dışarıda aramayalım. Haydi o zaman; VİRA BİSMİLLAH…
