KADİR ÜNAL
Belki Bir Daha Şiir Yazamam
kalbimi kemirgenlerin sardığı gün
dağlarca konuştum seninle duymadın
hatırla ki bu bir yıkım süreciydi
bir daha şiir yazamam belki
belki de sabah olmaz dedim
yolda kalır ayçiçeklerinin gözü
unutulur kerrat cetveli bile
seni güvercin sanıp da
cebinde dağlarla gezen semender
vakti çevreleyen seslerle en ince yerinden
domur domur ateş kuşlarının dilini emer
sen şimdi apansız yaslandığım denize
mesafeler biriktirip gemilerle
tuğlalarla yol mu döşüyorsun
yoksa azat kabul etmez bir köle
göğü boydan boya dolaşarak
bir ucunda ağırbaşlı bir gece
bir ucunda sürekli tomurcuklanan
bir kitap gibi okunmayı mı bekliyorsun
şu fırtınayı dindir artık
bak bir daha şiir yazamam diyorum
oysa içimin duvarları acı sızdırıyor
böğrümde uyuyakalmış bir bıçak
upuzun bir rüyayı semiriyor
sanki bahar gelmiş gibi uçarak
haydi karanfili bir daha
yeniden yorumlayalım
sevdayı aşkı yeniden
korkuların kapısını kırarak
yumruk yumruğa patlayalım
ve karşılayalım bin yıllık mesafeden
gelen deniz yüklü kervanı
Asanatlar "şiirden sinemaya" 
