Asanatlar "şiirden sinemaya" 
SUAVİ KEMAL YAZGIÇ
Gizli Özne
bir belkiye sığdı
hiç yaşanmamış
bir ihtimal olarak kaldı
benim “biz” dediğim
senin asla “biz” demediğin
o tuhaf kalabalık
ve tenha özne
bir belkiden imkânsıza yöneldi
bir yanı uçurum olan virajlar
frenlerini kendi elimle bozduğum
otomobilde son sürat
seni unutmanın kırk virajından geçtim
bir belkilik bile yer kalmadı
tıklım tıklım sensizlik dolu metrobüste
köprüden geçerken
“fine anyway” dinledim
anlamını bilmeden
köprüden geçerken
bütün belkileri denize fırlattım
kendi yerime
ve eve varınca
“eve dönüyorum, evsizliğime” demiştim yıllar, yıllar önce
bir kelime daha sildim
hep seni yazdığım defterden
bir kelime daha eksildi
her öpüşmemizde
bir çentik eklenen bedenimden
