Asanatlar "şiirden sinemaya" 
SUAVİ KEMAL YAZGIÇ
Bahçedeki Ceset
o soğuk bahçede
seni unutmanın kırk yolundan yürüdüm
hep son adımda çıktın karşıma
seni hatırlamanın nasıl bir zehir olduğunu
her kaçışta tekrar tattım
kendimi taşımakta zorlanırken
seni hatırlamayı kendime yük yaptım
o yaranın üstündeki kabuğu
tekrar ve tekrar kopardım
o tarumar bahçede
ezilmiş çimenler ve parçalanmış çiçekler arasında
bir cesedim
sen bul beni ve sessizliğimi
sana söyleyemediğim kelimeleri
itinayla koy çukuruma
bilirsin kiminin sesi kaldı geride
kiminin sessizliği
benden ne kaldı
sırf kendimi katletmedim diye
müntehir sayılmayacaksam
sırf atmadığım için
duymadın çığlıklarımı
sessizliğimi bile duymadın
o tarumar bahçede
soğumak bir ufku yitirmek
bir başkasını bulamamak
göğümdeki tek yıldız sönünce
soğuk bir cehennemde
büzülüp kalmak cenin misali
ama sığınağın olmadan
daha da üşümek
daha da soğumak
daha da
