Asanatlar "şiirden sinemaya" 
SİBEL ORHAN
Denizin Suyuna Karışsam
Bir ışık kırmığı açar gecemi
Sentetik ritimlerden, aşınmış hurdalardan sıyrılırım.
Varıp karışsam diyorum
Kumdan ayaklarımla denizin suyuna…
Çakıllar kırılsın varsın gri soğukluğunda
Beni bu tuz yakar, beni bu enginlik yutar.
Oynar avuçlarımda acemi balıklar
Haber getirir martılar…
Küskünlüğüm dağılır mavi uğultuda.
Geçer yanımdan bir deniz atı
Gözlerinde camdan kederler
Vurdumduymaz edayla garipliğimi selamlar.
Sarsın yüzeyimi denizin kumu
Örtsün beni, dipteki esaret!
Ağlasam-
Hiç utanmadan, çocukça, gürül gürül
Sarar beni bir ahtapot sekiz koluyla
Dostça, insanca kucaklar yalnızlığımı.
Dolanır yengeçler ayak bileklerime
Donuk kabukları takılır yosunlara.
Batar deniz kestanesi eksi birde vücut ısısı
Ay ışığında yakalar midyenin incisi
Kapatır bir istiridye kalbini incitilmişliklerime
Kırgın mercan kayalığında kanar umudum…
Ne çarpacak bir kalp ne tutunacak bir kemik…
Deniz anası-
Şeffaf, kimsesiz ve öylece dilsiz…
Dokunur zihnimin çeperine
Sıfırlar kahrımı.
Sarar içimdeki boşluğu
Posa gölgeden azat
Mavi bir insafın koynunda durulurum.
