Asanatlar "şiirden sinemaya" 
MERAL YAĞMUR
Eski Bir Şiir
Ey sevgili…!
Ayrılık acısıdır sana dair feryatlarım.
Andıkça seni düğüm düğüm hıçkırıklarım.
Dudakların kevser, âb-ı hayat nefesin.
Hercâî gecelerde, tek yârim sevdiğim…
Al, teselli et yüreğimi yâr,
Aklım sana amâde, ruhum sana firar.
Mürekkebî bir telâş, kan ter içinde şiirlerim.
Pelteleyen bir yorgunluk, buruk dizelerim.
Bir yanım hâlâ çağırır derinden seni,
Bir yanım inadına saklar sesini.
Sana son sözüm bu, bilesin,
Bağrımda çakılı, dertsin, çilesin.
Ruhumun bestesi, bitmeyecek şiirsin.
Gece inerken omuzlarıma ağır ağır,
Bir sükût çöküyor içimde aynalar sağır.
Ne yana dönsem yüzün vuruyor karanlığıma,
Ne yana baksam sarıyor sensizlik kıyılarıma.
Bir zamanlar avuçlarımda açan baharlar,
Şimdi küle dönmüş savruluyor dualar.
Ey yüreğimin en ince yerinde kanayan sızı,
Sana dair ne varsa eksik, yarım artık.
Yağmur sonrası ıslanan tenha sokaklar,
Üşüyor anınca adını bütün düşlerim.
Gecenin koynunda kırık bir şairim,
Susarak çoğaltıyor kalan hasretim.
Kirpiklerimde biriken o eski hüzünler,
Gecelerin ardına düşer emânetler
Bir tek nefesin değseydi ruhumun kıyılarına,
Yeniden çiçek açardı içimde mevsimler.
Sen… En derin yerden kırdın sessizliğimi,
Sustum, paramparça bir dua gibi.
Rüzgâr savursun adını uzak şehirlere,
Bırak yollar ayırsın gölgelerimizi.
Her bekleyiş biraz daha eksiltsin,
Her gece biraz daha yorsun kalbimi.
Şimdi hüznün en uzun cümlesiyim,
Küserim zamana, kendimden geçerim.
Aşk dediğin bitmez ki sevgili,
Yüreğimden süzdüm, gözlerimle eledim.
Toprağa saldım emanetimi,
Düştün kirpiklerimden bir damla.
Ağlayan eski bir şiirim…
