Asanatlar "şiirden sinemaya" 
MERAL YAĞMUR
İncitmeden Sevdin Beni
İncitmeden sevdin beni,
Bir gülün usulca sabaha açışı gibi,
Kırılgan kalbime değdin de,
Hiçbir yarayı kanatmadın da
Bir serçenin yüreğimdeki ürpertiyi,
Sükûta erdirdin avuçlarında.
İncitmeden sevdin beni,
Geceyi sabaha bağlayan o ince çizgide,
Bir dua gibi düştün içime.
Ne sesin ağır geldi ruhuma,
Ne bakışın yük oldu omuzlarıma,
Sevda, ilk defa kanatlandı.
Acıtmadı…
İncitmeden sevdin beni,
Zamanı durduran bir bahar nefesiyle.
Çoğaldı umut ellerimde,
Gözlerinde ebediyetin tütsüsü,
Şimdi aşk, bir yara değil bende,
Şefkatle büyüyen bir ömür türküsü.
İncitmeden sevdin beni,
Bir çocuk gülüşü kadar temizdi,
Korkularımı uyutup huzur bıraktın
Rüzgârın suya değip,
İz bırakmadan geçişi gibi serilip,
Kalbimin en kuytu yerine,
Yerleştin sessizce.
İncitmeden sevdin beni,
Karanlıkta yakılan tek bir mum gibi,
Işığın çoğaldı her bir zerremde
Ne geçmişin gölgesi düştü aramıza,
Ne yarınların telaşı kaldı yüreğimde,
Sevda, ilk kez böylesine dingindi,
Aktı damarlarımda.
İncitmeden sevdin beni,
Bir ömrü ilmek ilmek örer gibi sabırla.
Saçlarıma düşecek yılları bile,
Şimdiden sevmiş gibiydin nazımla,
Aşkı bir yara değil bir emniyet bilerek,
Kalbimi kalbine emanet ederek.
