Asanatlar "şiirden sinemaya" 
HAYRETTİN TAYLAN
Malihulya Sırtındaki Yaralı Ulubatlıyım
kökü kesilmiş, soyu soyulmuş yetim çınarım
gölgemdeki bin yıllık güller, umutlar, sevi ceylanlar kaçıyor
medeniyet divanında söyleşen serçeler bir biri ölüyor
eskimezlerimin aynasında taranmıyor kardeşlik bülbülü
aynı toprağın kara bağrında, yabancı bandıralı gem gemisiyim
aynı özün sazında çalınmıyor türkülerim, ağıtlarım, sensizliğim
aynı şanın helecanlarında buluşur, olmak ve olmaya akmak nehri
aynı bakışın kıyısında yunus gibi sevimlice oynasam yüreğinle
gönlün muhaberesini kazanmış sana yenilsem son nuh gibi
seni bulmanın tepesinde o’nun misafiri olsam şehrinaz
malihulya sırtında, sırtımdan vuran periden kurtarsan beni
canhıraşın can dilinde, suskunluğunla yaralamayı bıraksan
annelerin ve çocukların öldüğü yerde çığlığımı anlasan
kardeşin kardeşini hançerlediği fikrin savaşından kaçırsan
sevmenin ve inanmanın ilk haline götürüp sevsen sadece
beni adem yapıp sarıp koklasan yeter
yoksulların kayasına sarılı yosun gibi sarılmışım sensizliğe
gücenik ve nemli gözlerine vurgulu kurgulu tutkulu mai düşperim
mahşerin koptuğu yerde, dile geliyor dilimin mecruhu”
güllerin ağladığı türkünün bendiyim
nedenler, nadanlarla sarmaşık
sonralar ,önce ve anılarla sarmaşık
kavuştağın ağlaş sözlerinde eriyor bam telim
ağıtların da anlatamadığı kederdeyim
ağlayamıyorum da
gülemiyorum da
yaşamıyorum da
liman yakılmış, şehir yok, sensizliğin suları çekilmiş
giden gitmiş
nuh’un gemisi bile batmış
dünyanın sonu gelmiş ve geçmiş
yalnız benim yaşayan
yalnız benim, sevmeyi ve seni seven şehrinaz
gönül ordusunun “sen” komutanıyım
gönlünden, ömründen mağdur edilmiş yapayalnızlığın k’arasıyım
bembeyaz anılara tutulu dem ü senin yarasıyım
sevmenin fatihi
yaralanışın ulubatlısı
surları ve sırlarını geçen ak/şem/settin
kendimden sonraki sendeyim
bir ihtimalin ihtilalinde ihmal edilmiş umutların tan sancısıyım
kara gündüzde sensizliği taşıyamayan leyl-i fecrin sancağıyım
hor görme bu garibi
içimin içine gel
sonrası çok sonralar yeşertir şehrinaz
