MEHMET ÇOBAN İçerdeki Put Dışardaki Maskeler İnsan, çoğu zaman en zor yüzleşmeyi kendisiyle yaşar. Başkalarının kusurlarını görmek kolaydır; fakat kendi içimizde büyüttüğümüz kibri, tutkuları ve görünme arzusunu fark etmek cesaret ister. Bazen insanın en …
Devamı... MEHMET ÇOBAN İnsan Vicdanı Kadar Var Olur Modern hayatın en büyük yanılgısı, dünyayı uzaktan izleyerek ona dahil olduğumuzu sanmaktır. Oysa insan, ancak kendi içindeki gürültüyü susturup eylemlerinin sorumluluğunu üstlendiğinde gerçekten var olmaya başlar. Yaşadığımız çağ, …
Devamı... MEHMET ÇOBAN Kelimelerin Kıyısında Bazen insan, kelimelerin kıyısında kendi yorgunluğunu dinler sessizce… Sözler çekilir içinden birer birer, kalp, harflerden arınmış bir geceye döner. Ve o geceye denir ki: Karanlık, yokluk değildir; sadece nurun henüz isim …
Devamı... MEHMET ÇOBAN İçte Kalanlar İnsanın içinde sakladığı şeyler vardır; kimse bilmez ama hayat onunla yön bulur. Çünkü insanın içi, görünmeyen bir kader defteridir. Bir bakışı vardır insanın… Dil söylemeden hüküm verir, kalp fark etmeden …
Devamı... MEHMET ÇOBAN Yüreğe Düşen Işık Sevgi… Duyulmayan bir fısıltı gibi gelir önce… Bir bakışın ucunda saklanır, bir susuşun derinliğinde büyür. Her söz, her cümle onu taşıyamaz; her el, her omuz onu tutamaz. Gösterişte değil, …
Devamı... MEHMET ÇOBAN Şehrin Ruhu İnsanın Yazgısı Şehir, insanın yeryüzüne düşürdüğü uzun bir iç monologdur; bitmeyen, noktasını koyamadığı bir cümle gibi uzar zamanın içinde. Taşta, seste, gölgede ve kalabalıkta yankılanan bu monolog, insanın kendine anlattığı hikâyeden …
Devamı... MEHMET ÇOBAN Gölgede Duranın Gölgesi Olmaz “İnsan en uzun yolu, kendine doğru yürür.” Ben, en çok kendime gecikirim. Yola çıkarım; dağların gölgesinde, vadilerin sessizliğinde, bin yüzle selamlaşırım. Ama bir gün durur, geri bakarım: Asıl …
Devamı... MEHMET ÇOBAN Ben Sana Muhacir Ey Yâr, ben sana muhacir… Her adımım uzaklardan gelir, her nefesim senin özünden doğar. Benim sürgünlüğüm, kalbinde eriyen bir feryadın yankısıdır. Ve o feryat, kopuşla dönüşün aynı aynada buluştuğu bir …
Devamı... MEHMET ÇOBAN Sessiz Melodi Yazmak, sadece kelimeleri kâğıda dökmek değildir; yazmak, ruhun derinliklerini sezmek, anlamı duymak ve zamanı durduran bir ritmi yakalayabilmektir. Daha da ötesi, yazdırabilmek bir lütuftur; çünkü bazen kelimeler, kendi iradelerinden bağımsız …
Devamı... MEHMET ÇOBAN İnsanın Kopuşu İnsanlık, varoluşunun kaynağıyla arasındaki bağı zayıflattığı ölçüde, kendi kendine yabancılaştı. Yaratıcısıyla kurduğu ilahi irtibatı unuttukça, hakikatin merkezinden uzaklaştı; yerini kendi aklını ve iradesini koydu. Fakat insan aklı, kendisini mutlaklaştırdığında hem kendi …
Devamı...
Asanatlar "şiirden sinemaya"