MEHMET ÇOBAN

MEHMET ÇOBAN İkindi Vakti Can Kuşu   Dünya dediğin nedir ki?   Bir ikindi vakti, yol üstünde soluklanmak için durduğun bir gölgelikten ibaret.   Güneş batmaya meyletmiş, gölgeler uzamış, vakit daralmış…   Lakin insanoğlu bu muvakkat …

MEHMET ÇOBAN Pusula ve İç Ölçü   Toplumsal çözülme ve bireyin hakikat arayışı üzerine   Bir yapının çöküşü her zaman dışarıdan gelen sert bir darbeyle başlamaz; çoğu zaman ahşabın nemle, içten içe kemirilmesi gibi sessizce ilerler. …

MEHMET ÇOBAN İçerdeki Put Dışardaki Maskeler   İnsan, çoğu zaman en zor yüzleşmeyi kendisiyle yaşar. Başkalarının kusurlarını görmek kolaydır; fakat kendi içimizde büyüttüğümüz kibri, tutkuları ve görünme arzusunu fark etmek cesaret ister.   Bazen insanın en …

MEHMET ÇOBAN İnsan Vicdanı Kadar Var Olur   Modern hayatın en büyük yanılgısı, dünyayı uzaktan izleyerek ona dahil olduğumuzu sanmaktır. Oysa insan, ancak kendi içindeki gürültüyü susturup eylemlerinin sorumluluğunu üstlendiğinde gerçekten var olmaya başlar. Yaşadığımız çağ, …

MEHMET ÇOBAN Kelimelerin Kıyısında   Bazen insan, kelimelerin kıyısında kendi yorgunluğunu dinler sessizce… Sözler çekilir içinden birer birer, kalp, harflerden arınmış bir geceye döner. Ve o geceye denir ki: Karanlık, yokluk değildir; sadece nurun henüz isim …

MEHMET ÇOBAN İçte Kalanlar   İnsanın içinde sakladığı şeyler vardır; kimse bilmez ama hayat onunla yön bulur. Çünkü insanın içi, görünmeyen bir kader defteridir.   Bir bakışı vardır insanın… Dil söylemeden hüküm verir, kalp fark etmeden …

MEHMET ÇOBAN Yüreğe Düşen Işık   Sevgi… Duyulmayan bir fısıltı gibi gelir önce… Bir bakışın ucunda saklanır, bir susuşun derinliğinde büyür.   Her söz, her cümle onu taşıyamaz; her el, her omuz onu tutamaz. Gösterişte değil, …

MEHMET ÇOBAN Şehrin Ruhu İnsanın Yazgısı   Şehir, insanın yeryüzüne düşürdüğü uzun bir iç monologdur; bitmeyen, noktasını koyamadığı bir cümle gibi uzar zamanın içinde. Taşta, seste, gölgede ve kalabalıkta yankılanan bu monolog, insanın kendine anlattığı hikâyeden …

MEHMET ÇOBAN Gölgede Duranın Gölgesi Olmaz   “İnsan en uzun yolu, kendine doğru yürür.”   Ben, en çok kendime gecikirim.  Yola çıkarım; dağların gölgesinde, vadilerin sessizliğinde, bin yüzle selamlaşırım. Ama bir gün durur, geri bakarım: Asıl …

MEHMET ÇOBAN Ben Sana Muhacir   Ey Yâr, ben sana muhacir… Her adımım uzaklardan gelir, her nefesim senin özünden doğar. Benim sürgünlüğüm, kalbinde eriyen bir feryadın yankısıdır. Ve o feryat, kopuşla dönüşün aynı aynada buluştuğu bir …