Asanatlar "şiirden sinemaya" 
FERDA BOZ GÜNERİ
Ihlamur Ağacı
Oturma odası önünde bir ıhlamur ağacı
Pencereyi açarım, selamlaşırız aramızda
Dost oluruz, adı konmadan
Sabahın ilk ışığıyla aydınlanırız
Ben içimde ne varsa bırakırım
O dallarında saklar sessizce
Şehir büyür betonla, camla
Yüzler çoğalır, sesler ağırlaşır
Toprak biraz geri çekilir
Ağaç aynı yerde kalır
Bazen gelirler keskin bir gürültüyle
Dallar eksilir çıplak bir boşluk kalır
İnsan düşünür neyi fazla sandıysa
O mu gider önce sessizce
Kış gelir ıhlamur suskun
Kalabalığın içinde sakinlik
O gövdede dururken önümde
Bakışlar arasında ince bir ayrılık
Bahar gelir bir şeyler uyanır içerde
Büyük ihtimal çatlayan bir tomurcuk
Yeşil yavaşça çoğalır
Görünmeden büyüyen canlar
Ihlamur kendini hatırlar
Sonra havası değişir
Ahh bir koku adı konmadan uzaklara yayılır
Dünyanın içinden geçen ince bir hat gibi
Rüzgâr geçer aramızdan
İnsan durur bazen toprağı hatırlar
Kök görünmez olur ama çağırır
Aslına dönmek bahar olur çiçek olur
Gürültü çoğalır şehirde yol içe doğru kıvrılır
Ihlamur her yıl aynı yerden başlar
Ben pencereyi açarım o çiçek açar
Arada ne varsa susar
