Asanatlar "şiirden sinemaya" 
MERAL YAĞMUR
Tek Yemin
Senler yoruyor canımı geçmez zamanla.
Kıt kanaat umut edip yaşıyorum ömrümü.
Geçiyorum geçen günlerle hiç değişmeden,
Hep aynıyım,
Kırık dökük hayata ilişmeden.
Yürekten demlenmiş muhabbet bir bahara,
Kan kırmızı güllerin kızıl şafağında.
Laftan anlamıyor artık kırıyor kalbimi,
Yoluna düşüyor aklım,
Ay hilâl geceleri.
Kanayan dudaklarda azalan ömrüm.
Susmak…!
Hiç konuşmamak dikeninde,
Bir sen yaşıyorum cennetine bakıp,
Gönlümden ruhuma hicret edip.
Bir akşam içimde durdu gözlerin,
Yol oldu susuşun, sustu sözlerin.
Gönlümden geçerken ince bir sızı,
Bir ömrün yükünü aldı dizlerin,
Vardıkça sana kayboldu izlerin.
Zifiri karasıyla,
Şükür-şükran severim.
Solmadan hiç tövbelere çilesi,
Hayra alâmet değil,
Cana dilerim seni,
Ne senden geçebildim ne kendimden,
İnce bir yağmurdu düşen gözlerimden.
Gecenin koynunda saklı bir ayaz,
Fikrimde üşüyen eski bir bahar.
Kırılmış aynalarda çoğalır yüzün,
Bir yanım susarken bir yanım hüzün.
Gölgen düşer, feryatlara uzar gecelerce,
Dilimden yükselir duâlar kandillerce.
Ne bir başka bahar ister yüreğim,
Ne başka bir gölgeye sığınır gözlerim.
Ne kadar uzak kalsa da yolların bana,
Sen diye susar tüm mevsimlerim.
Ahdi ömür özleyişte hasretim,
Bütün sesler çekilse de,
Ben seni duyarım sessizliğimde.
Bir sana eğildi bu yorgun gönlüm,
Bir sana büyür derinde özlemim.
Kaderin sen vaktinde tek yemin.
