Asanatlar "şiirden sinemaya" 
SEVDA RÂLE ARMAĞAN
Ne Çok Parçalanmıştık Oysa
Ne çok bilirmişsin beni
Değildim vatanın
Değildim evin, yurdun, ruhun, kalbin, otağın.
Fakat belki uzağın çok uzağıydım
Belki sessiz ağlayanlar kadar yalnız ve anlaşılmazdım
Aşka mıhlanan hikayemiz yeniden tekrarlanmazdı
Sabahın şu saatleri uyuyamazdım çok uykum olsa bile
Ama beni, bir tek beni
Sesli ağlayamayan babalar gibi
Çoğalan uzayan cümleler gibi
Çaresizlik gibi
Ölüm gibi
Ruhum gibi
Ben…
Ben bile gidince
Nasıl olursa olsun
Dönmez artık hiçbir giden geri
Çünkü yollar vefasız değil ama kaderdir
Yazılmıştır alın yazısınca
Tariktir, tarıktır, tanıktır
Yaşama hırsımıza
Azımız anlardı
Çoğumuz umursamazdı
Ne çok parçalanmıştık oysa…
