blank

Yol

SEVDA RALE ARMAĞAN Yol

SEVDA RALE ARMAĞAN
Yol
 
Bitiyordu nerdeyse yol
bir kazanın kurbanı olunca dönüyordu başa hikaye  
 
Toprağın döşünden ince uzun yolluk O’na  
ıssız sözlerden saçılan tarıklar kim için
ıskalar mıydı candan içre olanları  
terk edilirse yaradan, an hep zarardı
 
Rüzgâr gülüydü ya her ilim
biraz aleni, biraz saklı
olanları bulanlar da vardı
arafta kalanların ardına dizilmiş bir sürü
merhamete takılırlar mıydı
 
Ah, asumanın renklerinde saklı
seyyar bir kalp midir taşıdığım
muskalar kıpırdayadursun başımda 
aklımı zorlayan tek sensin Rabbim
mihenk taşında bileylenmiş her nice sözün
titrettiği yürekler için, zora düşsün ölüm…

Müşfik sesler geliyor havadan
hazana karışacak sonra
yine yalnız bir ritim kalpte
ne zaman son bulacak  
ahir zaman hep son nefeste…
 
 

BIR YORUM YAZIN

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir