Asanatlar "şiirden sinemaya" 
KADİR ÜNAL
Işıkları Yanan Bir Kent Düşlemek
ışıkları yanan bir kente ayarlıdır martıların çığlıkları
deniz yüzünü buruşturdukça karanlığa bilenirler habire
tetikte beklerler sisten çıkıp gelecek vapur düdüklerini
ateşli bir aşk şiiri olarak terennüm ederler rüzgarı
bu arada gövdeme yayılıyor ellerinin dirilten sıcaklığı
dünyaya yeniden gelmek hayatı eksik yerinden yaşamak
gözlerine bakarken ışıkları yanan bir kenti düşlemek
senden uzaklaşmadan kavgaya yeniden atılacak gücü
yeni bir dünyanın eşiğinde nar ve böğürtlen ezerek
sırat köprüsünü yeniden inşa etmek gibi bir şey
içimde hangi yaşa ait olduğunu bilmediğim bir yaşamak
içimdeki atı şaha kaldırıyor olanca delişmenliğiyle
resmine bakmak yetmiyor inan haytalığımdan değil
çamur sıvalı duvarlarda kireç tutmuyorsa benim suçum
değil ki şakaklarıma beni terleten bir tabaca dayanmıştır
ben o namludan bir güneş çıkartıyorum kızıl kan renginde
gökyüzü silkinince kendine gelecek sanıyorum toprak ve su
üzgün değilim her somun mutlaka bölünmek için vardır
belaların devinmesi bitecek ve bölünecek elbet devlerin uykusu
senin hayatına ekledim kendi hayatımı ki sana çok yakışacaktır
şemsiyenizi sakın açmayın ve şimdi gidip yağmuru çağıralım
söğüt kökleri zorda kalmasın diye su içmiyorum bin yıldır
senin gözünden görebilmek için durdurdum kalbimin sarkacını
seni esenleyebileyim diye çift kat sürdüm ruhumdan alnına
kelimelerin en tazesini en dirisini elimde kemikten divitimle
haydi yapraklara asıl rengi için üfle toprağa da can olsun
günü çoktan geçti artık çıkar oradan sapladığın hançeri
sarmalasın birbirini saçlarımız iki kara yılan gibi
düğümleri mahzun ve uzakta kıvılcımlar saçan bir kilimin
yurtsever ve iyi yürekli çocuklar olarak açıklansın adı
su soğusun toprak soğusun ve çıksın kuytulardan bütün
arkadaşlarımız ışıkları yanan bir kenti düşlemek için
