Asanatlar "şiirden sinemaya" 
KADİR ÜNAL
Ellerin Saçlarımla Vapurda
kim neye inanıyor rüya gören dev nerede
sessizce üstüpü ile soba tutuşturan çırak kim
bari aklını aldığınız balıkların yerini söyleyin
daha çok hangi mevsimde işlenir aşk cinayetleri
kim geriyor kaslarını biteviye kim uyuyor derinde
bir masal düşse şimdi altında oturduğumuz ağaçtan
aşkı gidilmesi imkânsız mesafelere ulaştıran kim
ne zaman geldi ayağı aksayan bu temmuz buraya
menevişlenip dururdu kim ürküttü üveyikleri
gül koyalım artık eskiyen her karanfilin yerine
ben anlamam benim hesabıma yazılmasın ayrılık
bütün kavgalarda kanı akan vurulan benim ben
sizin olsun tarih bilmemekten kaynaklanan yalnızlık
ay bu gece geç doğacakmış isterse hiç doğmasın
belki vedaya zaman kalmaz biz şimdi konuşalım
yerde kalmasın eylediğimiz ah u zar gel ey sevgili
giderek az görüyor az duyuyor az az ölüyor dünya
saçlarımızın yabancısı bir rüzgâr esiyor uzaklardan
gözlerime kırmızılı mavili çiçekler dolmalıydı erken
nerden çıktı bu şerir kalbine sızan hain sonbahar
yıldızlarla saklambaç oynar gibi hep kuytularda uyuyan
oysa üryandı gece de gündüz de uyanıktı bazı adamlar
zamanı aşıp gelen bir vapurda ellerin saçlarımla oynardı
ömrünü sana adamış biri olarak büyüdü içimde dalgalar
kara bir sayfayı ağartmış oldukça münfaildik ikimiz de
bir süreliğine zaman da takvim de tedavülden kalkmıştı
ne sen zühre ne ben tahirdim ama iyice kurşunladım onu
ancak bu kadar bu kadar sevilirdi bir geminin dumanı
sen hep müstezad bir şiir gibisin benim görklü sevdam
belki değil bir kaf dağısın gidersem dönmem korkusuyla
göze alamadığım ne varsa bir şair gibi ölmeyi istedim
sevdim ve ölmeyi istedim çok sevdim ve ölmeyi istedim
