blank

Son İrkilme…

blank

ZEYNEP SEYYAH AK
Son İrkilme…
 
Böyle başlıyordu söze
Hayatın zoruna nereden başladım ben
Kısık sesli devinik ve gelişi güzel 
Bazılarına sorarsan
Maskeleri bile tescilli…
 
Önce çocuk yanlarını tamamladı kırık bir tebessüm
Sonraya kalmayan ve bir daha rastlanmayan  herkes
Bir çağın tekrarı
Beni dahil ettiğinden değil şikayetim tabiî…
 
Hangi zaman kalkıp gelir yeniden o belirsizlik
Yüzüne nar çiçeklerini bürüyüp
Bilmiyorum "bilmenin yorgunluğu olduğumdan beri"
 
Belki çoktan bir pencerenin denize açılan tarafı
Dehlizlerini çoğalttı
 
Sesine ortak dalgaların ve dinginliğin sıratından geçerken
Hayat diyordu;  ne kadar âşık bana, ne kadar sevdalı yeşile… 
Soğuk en çok  mavinin hakkı
Her mevsim değişken…
 
O tümüyle  tonlarını kaybeden insan için
Gereksiz bir ayrıntı belki
 
Kendini  son bağışladığı yerde unutmuştu soyutlanmış…
“Oysa çıldırmış tüm saatlerin diliyle konuşuyordum ben“
 
Beni yorma zaman
Beni ölümseme
Neden unutmaz insan çaresizliğini bilmiyorum 
Bilmenin yorgunluğu olduğumdan beri… !
 
 

BIR YORUM YAZIN

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir