İliştiriyorum Sesime Ölümün Yedi Rengini

ZEYNEP SEYYAH AK
İliştiriyorum Sesime Ölümün Yedi Rengini
 
Yine her sabah aynı resim
aynı ses kuşanıp acımla uyanırken
bir sebebim bile yok kuşlar sesime konmasa
 
Bütün renklerim kurşun gibi güne nazır
aksayan çağın göğsünde
yitirmiş her şey kendini benimle avareli
harelenmiş bir iklim gibi çok sesli üryan kelimeler
kalbimin üzerine örttüğüm matem gibi kasvetli
 
Ben bu benle baş edemiyorum
çok uzun bir zamandır
yorma beni zaman beni ölüm gibi kolla 
beni yüreğine sakla 
bana özlemleri yasakla
çığlık çığlığa
 
Saatler seni geçer sağanağına bürünüp
saatler seni susar öfkem çıldırır
penceremde ay kızıl yürek rengim
 
Ay yükselişte toprağın
sükûtunu bekler 
kapsar bir karanlık sesimi
seni söylerim seni çağıldarım
korkusuz sularla
bestelerim yüreğimin kavgasını 
yeniden her gün
 
Hala aynı keder ben ve o son
veda sabahlarken kirpiklerinde bir şafağın
iliştiriyorum sesime ölümün yedi rengini
 
Bir sebebim bile yok kuşlar sesime konmasa
ah tüm zamanların içinden
çıkıp geliyor özlemin
 
Ne bir söz söylüyorum ardından
ne şarkılar besteliyorum
geceye sunuyorum hüznümü
iliştiriyorum sesime ölümün yedi rengini 
yeniden her gün
 
 
 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir