“Ben” Nehrini “Sen” Şiirinde

SÜNDÜS ARSLAN AKÇA
“Ben” Nehrini “Sen” Şiirinde
 
dokunurdu arada
aşkın şiirli değneği,
ve
açılırdı kapıları kalbimin
sen gelirdin içimden.
 
eli ayağına dolanırdı 
imgelerin
söz çıkmazımda…
durdurana aşk olsun “ben” nehrini
“sen” şiirinde
hani,
almasaydın şiirli değneğimi elimden keşke…
 
Sen gelince
saklambaç oynardı gözlerim,
gözlerinde
o vakit
yıldız yıldız düşerdi gecenin göğsünden
girizgâh beyitler,
tutup düşlerimin elinden
koşardım bahara…
çocukluk edesim 
sek sek oynayasım gelirdi
şen kahkahalar süslerdi 
bizli sokakları…
yeniden mısralarla uyanıp
uyurdum yeniden hayalin koynunda
almasaydın şiirli değneğimi elimden keşke
 
birazdan
suskunluğa bürünmüş
hıçkırıklar yürür iç sesimde.
geceye gebe gözlerimden tedirginim,
her seferinde “gülmekten ağlamalar” bırakır şiire,
sığmaz can kafese birazdan…
incinmiş kalbin yağmuru bol olur.
bilseydin, her seferinde yeniden
yeniden kırmazdın hislerimi 
tecahül arif in koynunda sabahlıyorum şimdi
yağmur bulutları savuruyor saçlarımı.
âh,
serinleyebilseydim 
mısraların gölgesinde
almasaydın şiirli değneğimi elimden,
 
almasaydın keşke…
 
 

 

 
 

BIR YORUM YAZIN

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir