Sonra İçimde Bir Deniz Köpürdü

MEHMET BAŞ
Sonra İçimde Bir Deniz Köpürdü
 
Taşların da bir kaderi vardır ve bunu çokları bilmez
Bir evin duvarında kaç annenin sesini çağırır akşamüstleri
Yer altı sularının için için ağlayışını dinlerken
Harap olmuş evlerin önünde gözyaşı kurumuş çeşmeler
 
Balçıktan gövdeleri saklayan mermer bir lahitte
Hazineleriyle gömülmüş bir kralı görmüştüm
Her şeyin taşa dönüştüğü bir felaketten önce
Bunun için kaç şehri istila etmiştir bilmiyorum
 
Ben şehre geldim fakat kimsecikler yoktu
Terk edilmiş bir mabedin önünde öylece sustum
Bir günün sonunda taşların ağladığını gördüm
Taşlar içli bir şarkı gibi tek tek koptu dağlardan
 
-Sonra içimde bir deniz köpürdü-
 
Bir anıt gibi omzumda mezar taşı
İçimde dalgalanan sulardan mı nedendir
Türbesiz ölülerin kışlağında bir vakit
Tabutlara sığınan suya inen gölgemdir
 
Taşlar sana dönüyor ufalanıp sahrada
Mecnuna gölge midir leyla’nın siyah saçı
Beni annem avutsun bırakın da öleyim
Boğulurken denizler aksın gözümün yaşı
 
Öldüğüm gündür bugün alkışlasın kargalar
Taşlar beni ne bilir kırmışım heykelleri
Beni toprak çağırır sussa bütün şarkılar
Beni toprağa gömün toprak benim annemdir
 
 

BIR YORUM YAZIN

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir