blank

Küsersen Kendine Küsersin

MEHMET-BAŞ

MEHMET BAŞ
Küsersen Kendine Küsersin
 
Hiçbir şey için geç değil
Ya da her şey için erken
Bir düş işte yaşadığımız
Bir yaprak misali düşerken
 
Yaralı bir güvercin hayat
Belki de paslı bir gülüş
Gün geçtikçe sancısı büyüyen
Tarifi imkânsız bir düş
 
Kırılmış işte kolun kanadın
Adı konmamış yangınların
Hayalin ipi susar boynunda
Konuşur elinde cellâtların
 
Sen bir dağda gül olsaydın
Ben tutuşup sana yansaydım
Yaylalardan akan soğuk suları
İçip içip sana kansaydım
 
Gönlümde büyüyen ceylanlar
Ölürken yanımda yoktu hiç kimse
Kendimin bile haberi olmadan
Bir yara büyüdü şimdi kalbimde
 
Ölüm bir gölge gibi gezip duruyor
Her sabah her akşam peşimde
Hala öylece kanıyor sevgilim
En son attığın kurşun içimde
 
Aşk masalı erken biter sevdiğim
Ağarmış saçlarımı sorma boş yere
Yıkılır her hayal günü gelince
Boşuna hayaller kurma boş yere
 
Küsersen kendine küsersin
Hiç kimse silmez gözyaşını
Ölüp gidersin bir köşe başında
Kimsecikler anmaz adını
 
 
 
 
 

BIR YORUM YAZIN

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir