Bekliyorum Seni Hayatın Hiç Olmadığı Yerde

NECATİ SARICA
Bekliyorum Seni Hayatın Hiç Olmadığı Yerde
 
Ölüme bile gülümseyen
bir çocuktum ben
kirazlı bahçelerden
hüzünler içinde ses veren
ve ben
aşka şarkıların en güzellerini
bulutlar gibi avuçlarıyla tutabilen
iğnenin deliğinden bir akılla
kirazlar geçiren
bir çocuktum ben
ölüme bile gülümseyebilen
ve sen gittiğin günden beri
hep seni özleyen.
 
Ve ben yangınlardan soluklarla nefes alırken
yaşamak sancıları her yanımı sararken
içim korku dolu ve korku dolu heyecanlarla
sanki ben sana
çok
çok
yaklaştığımda
sanki ben seni bulur gibi olduğumda
kalbimin gerçeğine ulaşırım diye bekliyorum
ben seni aradıkça
içim dışım kan oluyor
ben seni bulamadıkça
ve sonra
sonranın sonsuzluğunda kalıyorum
sen olmadıkça
 
Sırılsıklam olmuşum
yağmurlar altında
sen yoksun
ve sırılsıklam yalnızım
kalabalıklar ortasında.
 
İncinmiş bir hayatın yarasıydı gözlerim
ve ben konuştukça
bakışlarımı büyülerdi sana dair sözlerim
bir gün çıkıp gelsen sen bana
hasret kokardı sana gözlerim
 
Senin bütün topraklarının gurbetinde
ben sensizim
sen yoksun diye yanımda
yokların daha da ötesindeyim
 
Ben
boyumu aşacak kadar çok acı çekerken
çatısında garip kuşlar bile halime acırken
yanlış istasyonlarda bile
ben hep seni ararken
senin yokluğunda hayat en ağır halini
omuzlarıma
sanki kadermiş gibi yüklerken
ben ölüyordum
sen gözlerimin önünden
hayallerin bile ötesine giderken
 
Senden önce ve senden sonra
bekliyorum seni
hayatın hiç olmadığı yerde
ve hayatsız kalanların
öylesine yaşadığı yerde
 
 

BIR YORUM YAZIN

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir