Asanatlar "şiirden sinemaya" 
SATILMIŞ ÜMİT ÇETİNKAYA
Değişimi Görebilmek
Bir yazımızda “Değişimin Değişimi” başlığını kullanmıştım sevgili dostlar. Orada, artık değişiminde değiştiğine değinmiştik. Biliyorsunuz: “Değişim” kavram olarak hem pozitif olabileceği gibi hem de negatif yönde değişimler de olabilir.
İnsanların en hızlı yani kolayca görebildiği değişimler ilk başta kendi yakınları bazında olabilir. Mesela benim üç tane yeğenim var. Biri 13 yaşında, diğerleri daha 2. sınıfa gidiyorlar. Büyük yeğenimdeki bedensel ve ruhsal değişimi ya da gelişimi gözlemem daha kolay oldu. Çünkü daha dün doğuşunu karşıladığınız çocuklar büyüyorlar. Büyüdükçe de değişiyorlar. Uzun uzadıya değinmeme gerek yok diye düşünüyorum.
Geçen haftalarda okulumuza eskiden 5. Sınıflar olarak okuttuğumuz öğrencilerimiz ziyarete geldiler. Konuşma imkânımız bile olmadı. Ama selamlaşmak bile kâfi geldi, onlardaki değişimi görebilmek için. Onların beşinci sınıftaki o şirinliklerine şahit olunduğunda, şimdiki tanıklıkları insanda yaşlanma duygusunu bariz derecede hissettiriyor.
İnsanın artık beden olarak kemâlete erdiğini, dışarıya bakarak ya da kendinize dışardan bakarak daha doğrusu kendinize duygudaşlık yaparak fark ediyorsunuz. Empati yoksunu insanlar için bu gayet zor bir şey, değil mi?
Dış görünüşünüzdeki değişiminizi bir nebze daha kolay sezebiliyorsunuz ama insanın kendindeki yani kendi içindeki değişimi, yönelimi (ya da buna biz seyr-i sülûku diyelim) görmesi daha zor oluyor. Ve bu zorluk; insanın giderek kendi telaşesinden, nefsinden (ego) ve aslî vazifesinden uzaklaşmasından kaynaklanıyor.
“Dışardaki yakışıklı cesedi herkes görür azizim. Asıl sen içindeki aynalardan ve sîretlerden haber ver dedi!” genç adam.
Daha yaşlısı ise söyle seslendi: “Azizim! Büyük değişimler, yumurta misali, dışardan kırılınca değil, içerden çatlayarak başlar!”
Bir veli sözüyle bitiriyorum: “Gülleri, çekerek büyütemezsiniz!”
