Öksüz Yenilmişliğim

AHMET URFALI Öksüz Yenilmişliğim

AHMET URFALI
Öksüz Yenilmişliğim
 
Gözlerimde nisan yağmurusun yüreğimde derin bir sızı
Sana her bakışımda uçurumlardan düşüyorum sessizce
Sen mutluluk vadeden ümidimsin gecelerimin yalnızlığına
Ve gerçeğimsin imkânsızlığıma dudaklarındaki taze gülüşle
 
Sen giriyorsun düşlerime kırmızı elbisen ve telaşlı ellerinle
Eteklerin savruluyor hoyrat bir rüzgârın avucunda
Gel şimdi tekrar başını koy yorgun dizlerime bin sevinçle
Biz susalım yıldızlar söylesin sevdamızın türküsünü
 
Senin vuslatını beklerim yaz günlerinde güneşin altında
Gelirsin kırgın ve kızgın ve çoğu kez öfkeli ve daima güzel
Sonra kömür gözlerinin ışıltısında sığınırım merhametine
Gül kokulu nefesin teselli eder öksüz yenilmişliğimi
 
Takatim tükeniyor gücüm bitiyor sebepsiz sitemlerinde
Oysa ben her kahrına razıyken nedir sendeki bu fırtına
Dağılıyorum ey yâr topla çorak toprağımın hüznünü
Sende yeşersin kadim efsanelerin tütsülü görkemi
 
Dilin mağrur kelimelerin kibriyle yoğuruyor sözünü
Suskunluğumu yargılama hasretin çoğalmışken şiirimde
Say ki ben yanıldım bir serabın ardında yordum kendimi
Sen çiçekli bahçelerde gez ikindi vakitlerinde hatıralarla
 
 

BIR YORUM YAZIN

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir