Asanatlar "şiirden sinemaya" 
MEHMET ÇOBAN
Seni Sana Yazdım
I.
Bütün saniyelerinde zamanın,
Sensiz seninle büyüttüm özlemlerimi.
Her yürek atışında bir bir,
Sen diye bu vaktinde seherin.
Bu gece seni sana yazdım sevdiğim,
Göğsünde bıraktım şimdi lâl dilim,
Kokunu taşıyan rüzgarlara açtım bağrımı,
Her nefeste sen doldu içim.
Oysa saçlarını yıkayacaktım gözyaşlarımla,
Dökmedin yüzüme zümrüdüm,
Kıskanır ceylanlar yürüyüşünü, gitmez gözümden,
Özledim kokunu sen yoksun, öksüzüm.
Gelirdim sütten kesilen bir yavru gibi ardından,
Varamadım visaline Maral’ım.
Neler söyleyecektim neler, kaldı içimde,
Uyandıracaktım yüreğini yüreğimde yaralım…
Sus dedin, sustum.
Oysa bir çay söyleyecektim,
“Bu şiire kim bir mısra ekler gönülden,
Sohbeti kim demler” deyince sen,
Gölgelerde kaldım, silindim toprak çizgilerinden.
“Sizin olma ihtimâlim olamaz” ı yaşadım,
Uyutmadı gözlerim, uyuyamadım,
Gitmedi kurşun gözlerin hayâlimden,
Sürgün ettim bakışlarımı hicrete hazırım.
II.
Seni düşündüm gitmedi seven bakışların gözümden,
Yıldızların deliren sessizliğini içen dar vakitlerde.
Giyindim siyahı, seni sana yazdım bu gece,
Kesik kalem yaptım yüreğimi ben, seni sana yazdım.
Gözbebeğim, gecelerin yalnızlığında sevdam,
Sıcacık koynuna sığınmışken üşüyorum gecelerde,
Titreyen yüreğimin lügatinde kelimelerle,
Seni seviyorum’u bulmaya çalıştım harflerde.
Bilirsin, büyüktür ellerim benim,
Seninle dopdolu kocaman yüreğim,
Küçük ellerin sıcacık uyurdu, mesut,
Yüreğinin en kuytu yerinde, en güzel düşlerim.
Seni sevdiğim zamanları da bilirsin,
Her tutuşumda titrerdi minik ellerin,
İlk an ki heyecan sarardı bedenini,
Güneş gibi ilk gördüğüm gözlerin.
Sessizce, ördüm yüreğime seni, senden gizli,
Seninle sensiz uykuda gecelerde firar,
Gözbebeğim, sana yazdım bu gece seni,
Utangaç dudaklarını öptüğüm yâr…
