MEHMET ÇOBAN
Gönül Sızısından Alın Yazısına…
İnsan ruhu, bazen kendi sınırlarını aşarak bir başkasının varlığında yurt tutar; bütün mevsimlerini, gökyüzünü ve rüzgârını o tek varlığın nefesine bağlar. Oysa her buluşmanın da her ayrılığın da insanın ömrüne düşen görünmez bir yazgısı vardır. İnsan, kendi iklimini yitirdiğinde yalnızca bir başkasından uzaklaşmaz; alıştığı dünyadan, kendine ait bildiği gökyüzünden de kopar. Yersiz yurtsuz kalmış bir kalbin içine çöken o derin sitem, zamanla ruhun en kuytu yerlerinde yankılanan sessiz bir feryada dönüşür. Bazı insanlar hayatımıza sıradan birer misafir gibi değil, tabiatın bütün döngülerini beraberinde getiren bir iklim gibi girerler. Onların varlığıyla ısınır, bakışlarıyla yeniden yeşeririz. Lakin o iklim çekilip gittiğinde geriye yalnızca soğuk bir boşluk değil, bağrına kıran girmiş bir coğrafya kalır. İnsan, açık denizlerin ortasında rüzgârını yitirmiş bir gemi gibi kalakalır ne yol alabilir ne de eski kıyılarına dönebilir.
Oysa bir zamanlar o çehrede kopan fırtınalar bile bahara gebeydi. Gamzelerin kıvrımına saklanan her tebessüm, ruhun en kuytu köşelerine kadar ulaşan bir hayat sevinci taşırdı. Ne var ki gidişin keskin soğuğu, insanı en savunmasız yerinden, hayallerinin tam ortasından yaralar. Bir zamanlar üzerine nice umutlar kurulan o hayaller, ansızın gerçeğin sert kayalarına çarparak parçalanır. İnsan, bir daha hiçbir gerçeği eskisi gibi düşleyemez. Çiçeklerin açması bile artık kavuşmanın müjdesi olmaktan çıkar; ertelenmiş, belirsiz bir yarına bırakılmış vuslatın sessiz beklentisine dönüşür. Bütün bunlardan daha ağır olan ise insanın içinde bir dünya yıkılırken dışarıdaki hayatın hiçbir şey olmamış gibi akıp gitmesidir. İnsanların hayranlıkla baktığı, kimsenin kusur bulmadığı o yüz, artık yalnızca bizim içimizde dinmeyen bir sızının ve kabullenmekte zorlandığımız bir ayrılığın hatırasını taşır. Kalabalıkların güzelliğini gördüğü o çehrede, biz yalnızlığımızın en derin izlerini okuruz.
Zaman, her şeyin üzerini örten kadim ve sabırlı bir örtü gibidir. Ne var ki bazı acılar zamanın altında kaybolmaz; sessizce derinleşir, insanın içinde kendine yeni yerler açar. Alın yazısının insanı en hazırlıksız anında yakalayan cilvesiyle, aradan geçen yılların ardından gelen beklenmedik bir dönüş, ruhun en karanlık dehlizlerinde tarifi güç bir yabancılaşmayı uyandırır. Bir zamanlar varlığımızın merkezi, sevinçlerimizin sebebi, hayallerimizin yönü olan o insan yıllar sonra yeniden kapımızı çaldığında, karşımızda yalnızca değişmiş bir yüz değil, artık bize uzak düşmüş bir geçmiş buluruz. Ne eski sen kalmıştır ne de o günkü ben. Zaman, gidenin yüzüne yılların izlerini, kalanın yüreğine ise yaşanmışlıkların sessiz duvarlarını işlemiştir. Bir vakitler içimizi ısıtan o tanıdık yakınlık, bugünün soğuk yabancılığıyla karşı karşıya gelir. İşte o an anlarız ki insan, bazen yıllarca beklediği birine kavuşsa bile onunla birlikte kaybettiği zamanı geri getiremez.
Böylesi anlarda kelimeler, taşıdıkları anlamın ağırlığı altında birer birer susar. Yaşanmışlıkların, bekleyişlerin ve içe gömülmüş kırgınlıkların yükü, insanın dilini de gönlünü de yorar. Geriye, sesi duyulmayan fakat varlığı bütün benliği kuşatan derin bir sessizlik kalır. İnsanın içinde yükselen o görünmez dağ ne siteme geçit verir ne de yeni bir başlangıca kapı aralar. Her suskunluğun ardında söylenememiş cümleler, yarım kalmış vedalar ve gözlerden saklanmış nice gözyaşı vardır. Bazen insanın susması, yaşananları unuttuğundan değil, hatıraların karşısında söyleyecek söz bulamadığındandır. O sessizlik, zamanın silemediği izlerin, değiştirilemeyen geçmişin ve insanın kendi içinde verdiği uzun mücadelenin şahididir. İnsan, bir gün yolların yeniden kesişmesini beklese de bilir ki dönüşün gerçek anlamı, yalnızca yeniden karşılaşmakta değil, geçmişte birbirine yaşatılanları anlayabilmekte saklıdır. Gidenin dönüşü, kalanın yüreğinde açılan yarayı kendiliğinden kapatmaz; bazı mesafeler adımlarla aşılır, bazıları ise ancak gönülden gönüle kurulan bir anlayışla ortadan kalkar.
Ve nihayet, gökyüzünden süzülen Nisan yağmurları bile toprağı yeşertmekten çok, içimizde büyüyen o büyük suskunluğa eşlik eder sanki. Her damla, adını yalnızca kalbin bildiği kadim bir kederi yeniden hatırlatır. Yağmur toprağa düşerken insanın içine de yıllardır dinmeyen hatıralar düşer. O an anlarız ki bazı sevdalar, yaşandıkları zamanla sınırlı kalmaz; insanın ömrüne, düşüncelerine ve hatıralarına karışarak varlığını sürdürür. Aşk dediğimiz o derin ve yakıcı duygu, her zaman kavuşmanın sevincinde büyümez. Bazen yokluğun ayazında, bazen ayrılığın uzun gecelerinde, bazen de yıllar sonra karşılaşılan bir çift gözün ardında saklı kalan o tanıdık yabancılıkta kendini gösterir. İnsan, zamanın içinden geçtikçe bazı ayrılıkların yalnızca bir insanı değil, onunla birlikte kurduğu bütün bir dünyayı da alıp götürdüğünü öğrenir. Ve geriye ne yağmurla silinen ne de yıllarla unutulan bir hatıra kalır. Belki de alın yazısı dediğimiz, insanın yaşadığı mevsimlerden çok, ömrü boyunca içinde taşıdığı mevsimdir.
Asanatlar "şiirden sinemaya" 
