Asanatlar "şiirden sinemaya" 
AHMET URFALI
Yıldızlardan Işık Sağmak
Suya bakıp yazmayı diledim sancılı bir güvercinle
Ben rüzgârın dilini öğrenmiştim Horasanlı bir dervişten
Suya bakmayı da sen koydun belleğime dün gece
Eksiğim tamamlandı dallarım çiçeklendi bu hayâl âleminde
Yıldızlardan ışık sağdım bir ümidin gerekçesi için
Sana gün aydınlığı olarak armağan verecektim
Artık yalnızlığıma saba olursun sözsüz soluğunla
Saçlarında çoğalan nisan kokusuyla bekliyorum seni
Ezgileniyorsa kulağında pencerene astığım hasret türküsü
Her gece mahzunluğumu sarıyorsun merhametinin koynunda
Işıktan bir tebessümünle mühürleniyorsun kalbimde
İçimdeki ırmak coşuyor güller açıyor bozkırımda
Ellerin mahir bir temasıyla renk veriyor suretime
Düşler kuruyorum gelişine güller seriyorum yollarına
Yeni sözler doğuyor içimde sen çoğalıyorsun kimliğimde
Ben senin gözlerine şiirler okuyorum farkında mısın?
Ben suya baktım aksinde kendimi gördüm hayretle
Rüzgârı dinledim senden muştulu haberler getirdi
Dağılıyor evrene güzelliğin bahtiyar oluyor mazlumlar
Kâhinler geleceğin yorumunu yapıyor açınca güller
