Asanatlar "şiirden sinemaya" 
KADİR ÜNAL
Unutma Beni Çiçeği
aranıp da bulunması gereken biri değilim
her ne kadar ilmek ilmek dokunmuş olsam da
çünkü ben yıllara yıllarca zulmetmişim
uyumuşum öyle uyumuşum ki unutmuşum
dudaklarıma dudaklarınla çizdiğin unutma beni çiçeğini
ezmişim taşralı olduğumu unutarak cenazemde ağlayanları
ağır ağır doldurdum barutu ağzıma sen yoktun
gözlerimdeki yangıyı ciğerime kadar indiren sen
pıhtılaşıyordu kan damarıma girmeden
bir engerek kusmuğuna bakar gibi bakıyordun
sana susamışlığımı teğet geçmenin hazzını yaşıyordun
seni göğsümde büyütmüş olmam solduruyordu yüzümü
doğum sancısına rahmet okutuyordu geceler bana
beklerdim ki gün bir an önce dönsün ve ben olayım
ben olayım salı ve cumaları kutsayan çingene
ya da razıydım tırnakları çekilmiş bir zenci olmaya
yeter ki sakla dişlerinin arasında sana bıraktığım
unutma beni çiçeğini ulaştır samanyoluna
biliyorum sen de biliyorsun buradaki gökyüzü
daha merhametli olabilirdi ama olmadı –belki-
orada zaman tarih çiçekler belki başka açar
belki orada bütün hayvanlar iki ayaklı değildir
orada ırmakların adı kristalin türevleridir
kim bilir kan akmıyordur orada çağlayanlar
hayınlık düşünmüyordur ağaçların dalları
ben şimdi sesimi en iri çalgılarla kuşanıyorum
sabah hançeremdeki en güzel sestir güneşle doğan
ve yuttuğum zehire ihanet eden ben
yazmayı yarım bıraktığım direniş kitabını
yeniden yazmayı düşünebilirim –evet-
sen sadece sen yanımda ol yeter
yer gök beğenecek coşkumuzu
kuşan benimle umudu demir bir ağ gibi
hadi çıkaralım artık derelerde
çimmeye bıraktığımız çocukluğumuzu
