Üç Yüz Altmış Beş Eksi Bir Eşittir Hayat

İSA KARATEPE

İSA KARATEPE
Üç Yüz Altmış Beş Eksi Bir Eşittir Hayat
 
Patiska misalidir fersudeligi
Tel tel dökülürken pencerede
Bir yağmur yitimi kabarcıklar 
Puslu yalnızlığa giyinirken güneş 

Sokakta…
Çıngıraklı bir saatin adımları 
Gri bir tebessüm bırakırken kuşların 
Ağızlarına…
Marşı olmayan bilmez beyim 
Bir gramofon yalnızlığıdır hayat

Ayak vuran asfaltların sesinde 
Dağınık saçlı sevgililer hır gür  
Bir pankart bir kaç kirli satırda 
Unutulur belki dünde kalan
Yorgun sözlerin tembelliği
Aşk masum bir çocuk gibi ak pak
Sevdaysa çabuk yıkanmaz beyim 
Tozlu kırık misket parası. 

Kabuk tutmaz yaralar,kendine yabancı.
Bir terlik yalnızlığı gibi kapıda 
Unutulan parmak izi kaderlere 
Miras gibi kapanır solgun yüzü kentlerin 
Gümüş yıldızlı göğün perdeleri kapanmadan 
Vuslatta gün bitmez beyim
Üç yüz altmış beş eksi bir eşittir hayat…
Bütün günleri bir güne değişirken hayat..

Ve böyledir beyim
Devrik cümleler aynasında kırık kalan suretiyle
Oynaşan 
Güneşin omzuma bıraktığı
Leylin kaçıncı zemherisi 
Dünden kalan yitik bir uykunun şiiriydik belki
Şair uyan…
Bir sevgili daha eskitir zaman. .

Beyim…
Gözlerinde gümüş tozuna bulanmış 
eski bir fotoğraftı kirpiklerim
Geriye doğru saydığım rakamların 
Toplamı kadar etmiyor hayat 
Sevgilinin ardından ıslık çalamayan parmaklarım 
Suyun saçlarını tararken heyhat…

Beyim 
Üç yüz altmış beş  eksi bir sayfadır hayat
Bilmeyen eller çevirmesin yüzümü 

 

BIR YORUM YAZIN

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir