Asanatlar "şiirden sinemaya" 
İLKNUR İŞCAN KAYA
Sen
Güneş, berrak su misali
Akıp gidiyor
Duru güzelliğin altın saçlarında
Kim tutar ürkek ellerini
Kim sahibi yalnızlığının
Belki de sen…
Sessizce oku loş gökyüzünü
Yudum yudum iç derin maviliği
Bilinmeyen dünyanın vazgeçilmezliği
Kefesi boş akışta
Toprağın kucak açtığı misafir
Sen, hep gel/sen…
Çiçeklerin saçlarını ören
Ağaçların ışıltılı tacı sen
Kaçtığın soğuk erir ellerinde
Loş griye hapsetme gözlerini
Karanlığına dalma bilinmez limanların
Bahar okşadığı zaman coşkulu yüzünü
Ve giydiğinde serin dalgaları
İçtiğinde derinliği/büründüğünde yeşile
Unutma
Açtığın kapalı perdelerin ardındaki sır
Bir bilsen
Daima sen…
