blank

Çocuğum Ben

blank

TÜRKAN EMRE
Çocuğum Ben
 
Yurduna uzak düşmüş bir şairin
Sesiyle çağır beni
Bulurum seni
 
Felekleri çınlatan ezan seslerinde
Saklı hüzünlerim
 
Bombalandı ve sahillerde ölü bulundu 
Mülteci çocukluğum
 
Bazen Suriye’de bazen Arakan’da
Ağıtlar yaktı annem
 
Gözü kulağı dili körler üzüldü
Acıdı açlığıma
 
Kerbelâ’da Hüseyin ettiler
Bazen bu da geçer dediler
Kurtarmaya çalışmadan oyunlarımı
 
Parçalandı bedenim
Bazen kirletti masumiyetimi kem eller
Yine de bunca zulüm altında çocuktum ben
 
Kalbi hiç öpülmeden boyumca
Çocuklarım oldu
Zifir saçlarım kalem
Kan damlayan sızılarım şiir oldu
Okuyun beni çocuğum ben
 
 

BIR YORUM YAZIN

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir