Asanatlar "şiirden sinemaya" 
Hece Şiirleriyle Dolu Dolu
Hece Taşları
Dergisinin
141. Sayısı
Çıktı
Tayyib Atmaca’nın Genel Yayın Yönetmenliğindeki yine hece şiirleriyle dolu dolu olan Hece Taşları dergisinin Kasım 2026 sayısı olan 141. sayısı çıktı
Bu sayıda;
Şiirleriyle, yazılarıyla yer alan isimler:
Yusuf Erol Gökduman, Basri Doğan, Recep Çetintaş, Hüseyin Kerim Ece, Oruç Dadaşi Elman, Erol Sarı, Yunus Kara, İhsan Fatih Polat, Rəsmiyyə Sabir, Mustafa Özkahraman, Osman Köker, Cəmil Əkbər, Adem Oğuz, Aybəniz Qafarlı, Vasif Süleyman, Tacettin Çetin, Köksal Cengiz, Peyman Dejbani Gəbəlu, Metin Özarslan.
“Hece Taşları” dergisinin 141. sayısında yer alan Yusuf Erol Gökduman’ın “Veda / Anneme Mektup” şiirini tadımlık olarak alıntıladık, aşağıda okuyabilirsiniz
YUSUF EROL GÖKDUMAN
Veda / Anneme Mektup
Henüz on yedi yaşındaydı…
Kasımpatıların çiçek açtığı bir gün
Sabah namazını edâ ederken kalbine yenik düştü. Rahman’a yürüdü…
Sene-i devriyesinde yeğenim Atsız’ın aziz hatırasına…
Mevsim hazandı o dem , üşüyordu gözlerin
Yüzünde bir mâtemin ayak izleri vardı
Ayrılığın enkâzı devrilmiş dağ kadardı…
Seccâdemde son uyku, öyle sessiz ve derin
Mevsim hazandı o dem, üşüyordu gözlerin…
Eski zaman düşüydü kirpiklerinden düşen
Ben senin gök mavisi masallarını sevdim
Bazen zindanda sultan bazen lambada devdim.
Duydum çağırdığını adımı tâ yürekten
Eski zaman düşüydü kirpiklerinden düşen…
Lâl rengiyle akşamlar bir tepede sönünce
Gece yüzlü bahtıma sen güneşler çizerdin
Beşiğimin tülüne kehkeşanları serdin…
Gün hüzmesi zülfüne taht kurmuştum keyfimce
Lâl rengiyle akşamlar bir tepede sönünce…
Elveda çiçeğinde hüzün yüklü katreyim
Uçurtmamı ipinden O kutlu el koparmış
Vâdettiği âlemde kanatsız uçmak varmış…
Kor ateşle dağlanan ciğerinde pâreyim
Elveda çiçeğinde hüzün yüklü katreyim.
Kuzgun bakışlı hicrân yoklarken pencereni
Bir yusufcuk türküsü yürekleri kuruttu
Son kervan gençliğimi kör kuyuda unuttu…
Yakup’un gözlerinde anne buldum ben seni
Kuzgun bakışlı hicrân yoklarken pencereni…
Adanmış yağmurları yutunca şahikalar
Bülbülün bahçesine gökten bir çile düştü
Erkenden gitti bahar, zemheri güle düştü…
Her gece ben dinlerim, sukütun ağıt yakar
Adanmış yağmurları yutunca şahikalar…
Nur dağında duasın, vuslatın ömre bedel
Bir gülüşünle yanar arzın taş perdeleri
Dökülür kucağıma uhuvvet müjdeleri
Ak bulutlar sırtında bana turnalarla gel
Nur dağında duasın, vuslatın ömre bedel…
Ne bilsin üveyikler şu öksüz uzletimi
Bağrına baş koyduğum berzahlar da divâne
Gül attın masivâya, artık üzülme anne
Hicretimde avuttum ben kendi gurbetimi
Ne bilsin üveyikler şu öksüz uzletimi…
Efsunlu iklimlerde dirildi oyuncağım
Elimden tuttu kalbim, maverada uyandım
Göklere kasem olsun ne üşüdüm ne yandım
Şimdi yıldızlar bahçem, ay dede salıncağım
Efsunlu iklimlerde dirildi oyuncağım…
Mevsim hazandı o dem, üşüyordu gözlerin
Yüzünde bir mâtemin ayak izleri vardı
Ayrılığın enkâzı devrilmiş dağ kadardı…
Seccâdemde son veda, öyle sessiz ve derin
Mevsim hazandı o dem, üşüyordu gözlerin.
