Asanatlar "şiirden sinemaya" 
HÜSEYİN KAYA
Şefkat Önce Kendime
İnsan önce tartar kendini,
Bir terazinin iki kefesi gibi:
Bir kefede iyilikler
Bir kefede kötülük.
Sanır ki Tanrı
Hesap bilen bir tüccardır.
Oysa
Bağışın kendisidir O.
Uzun süre dua ettim
Bir alışveriş diliyle;
Verdim sandım,
Alacağımı umdum.
İçimde görünmeyen bir defter vardı,
Satır satır yazılmış iyiliklerim,
Altına iliştirilmiş pişmanlıklarım…
Meğer ben
Sonsuzu ikna etmeye çalışıyormuşum.
Sonra bir gün
Yorgun düştü aklım.
Dönüştü duygularım
Keskinleşince görüşlerim
Anladım:
Sınırlının eli
Sonsuzu zorlayamaz.
İşte o an
Hesap kapandı.
Ve kapı açıldı.
Bağış dediğim şey,
Hak edilmiş bir karşılık değil;
Varlığın bana
Sebepsizce verilmiş oluşudur.
Nedensellik kıskacında
Nefes bir bağıştır,
Aşk bir bağıştır,
Acı bile
Derinleşmem için.
Ben yaşamı kazanmamıştım;
İstememişken varoluşu
Bana verilmişti.
O zaman dua değişti.
Talep olmaktan çıktı,
Teslimiyete dönüştü.
“Yeterli miyim?” sorusu sustu.
“Yaslanıyorum.” cümlesi kaldı.
Merhametin
Bir ödül değil,
Bir şefkat olduğunu
İlk kez o zaman anladım.
Benim keskin sözlerim
Darlayan genellemelerim
Bir çığlık değil,
Bir hatırlatmadır:
— İnsanı tekamül ettiren
Hak ettiği değil,
Bağışlanandır.
— Güç,
Kendi gücüne yaslanmayı bırakmaktır.
— Kapı,
En çok diz çökenlere açılır.
Yine de O’nun dediği olsun da
Saklı acziyetin yüceliği
Ey kalbim,
Sen beklemeyi bırakınca huzur geldi.
İstemeyi bırakınca
İstemen değişti.
Verileni değil,
Verilişi görmeye başladın.
Ve anladın:
Kabul,
Bazen istediğinin olması değil,
İsteme biçiminin arınmasıdır.
Şimdi dua ederken
“Hak ettim” demiyorum.
“İhsan edersen olur” diyorum.
Çünkü biliyorum:
Rahmet,
Amellerimin ölçüsüne göre değil,
Sonsuz cömertliğin genişliğine göre tecelli eder.
Hesabım bitti.
Kalbim hafifledi.
Ve anladım ki
Bağışa yaslanan bir varoluş
Asla boş dönmez.
Çünkü kapı,
Mükemmelliğe değil,
Acziyetini bilen kalbe açılır.
Ve işte o zaman
Ve en çok da mürşidin dediği gibi
Duaların kabulü dua edeni değiştirerek başlar.
