Asanatlar "şiirden sinemaya" 
MERAL YAĞMUR
Bilmiyorum Anne
Üşüyor ruhumda bedenim,
Üşüyor işte en çokta kalbim.
“Dağın ardında kalsın” diyorsun ya,
Gerçekten orada kaldım inan,
Ne prangalar tutuyor ne insan,
Söz yetmiyor, teselli yetmiyor anne,
Bendimi yırtıyor sesim, dönemiyorum,
Bilmiyorum,
Dönemiyorum işte…
Üşüyorum anne,
Söylemesi kolay bir üşüme değil bu,
Yerleşmiş içime.
Adımı bildiği yerden çağıran,
Zemheride beni benden önce bulan
Birbirini dövüyor dişlerim durmadan
Bilmiyorum,
Üşüyorum işte…
İyi niyetimden korkuyorum anne,
Edebin göğsünden çekilen sevmelerden
Hep can yakacak olmasından,
Mutlaka bir bedel soracağından,
Sarıp sarmalayıp kaygılarımı umarsızca,
Boynumda taşıyorum bir muska gibi
Topluyorum cennetimi gamzelerimden,
Yüklüyorum parça bölük ne varsa,
Bilmiyorum,
Yüklüyorum işte…
Korkuyorum anne,
Kapısı tam kapanmamış güvenlerden,
“Buradayım” deyip gülen yüzlerden,
Kasırgaları bıraktım da,
İlk rüzgârda savrulacak sözlerden,
Ve inanırken insan,
Yalnız kalıyorum.
Bilmiyorum,
Korkuyorum işte…
Kimse fark etmeden,
Küçük bir çocuk düşüyor içimden.
Sarılıyorum, avutamıyorum onu,
Çünkü ben de ağlıyorum anne,
Geç kalıyor yüreğim,
Kimse tutmayacak elimden,
Kendimi kendim büyüteceğim.
Kendi kendine büyüyen,
Küçük bir kadın oluyorum.
Bilmiyorum,
Oluyorum işte…
Ağlıyorum anne,
Yanardağlar gibi içim,
Ama çıkmıyor sesim.
Gözyaşlarım bile köpük köpük
Güçlü sanıyorlar,
Oysa her yanım kırık dökük
Ufalanıyor geçmişim, geleceğim…
Bulanık fikrim…
Bilmiyorum,
Ağlıyorum işte…
Hayata zehrimi kusacak olsam
Hafifleyeceğim biliyorum,
Dur durak bilmeyecek acılarımı,
Dinmeyecek sancısıyla yaralarımı,
Yoruldum güçlü durmaktan,
Yoruluyorum hep anlamaktan,
İncinip susmaktan yoruluyorum anne,
Dimdik ayaktayım, sen kaygı etme,
Yıkılmadım yine ben…
Yine de yıkılmadım, neden?
Bilmiyorum,
Bilmiyorum işte anne…
