MEHMET ÇOBAN
Kalbimin Sahibisin
Masmavi rüyalarda uyuttum gözlerini
Gözlerimle okşadım gül yüzünü her gece
Hüzünler biriktirmiş gamzelerini öptüm
Sırrın sırrıma sahip, inler ruhum gizlice
Söyleyemez dilim lâl, yüreğim titrer durur
Gönlüm bir çilehane ve aklım firar eder
Bilesin gözlerinde azatlık bekler durur
Sen, sen diye yırtınan sensiz uzun geceler
Sağır bir vaktin sessiz, kuytu girdaplarında
Üşür her yanım, düşer yüreğim yalnızlığa
Ve üşüye üşüye böyle yandığım anda
Paramparça ve köz köz düşerim ıssızlığa
Volkan gibi savrulur dört bir yana küllerim
Savruk hüzünler tüner sineme, efkâr basar
Karanlık gecelere birdenbire çökerim
Delik deşik yüreğim, aşk yaramı kim sarar
Sensiz yetim bu kalbim, geçer mi gamım böyle
Yıldızlara eş gibi senden kalan bakışlar
Gül yüreğinle gülşen olur mu gönlüm söyle
Coşturur mu gönlünü benden sana alkışlar
Seni söküklerinde aradım hep kalbimin
Gel uzat ellerini gel ki bitsin bu hasret
Gel ki dinsin acısı bu sensizlik derdimin
Kalbimin sahibisin sensiz her yanım gurbet