Asanatlar "şiirden sinemaya" 
MEHMET ÇOBAN
Ben Yandım
Mevlâna benden öğrendi aşkı,
Şems'te benim ateşimden yandı.
Ben aşkın ta kendisiyim ey kalp,
Göğsümdeki ateşle aşk yandı.
Hallâc sırrı dara fısıldadı,
“Enel Hak” diye göğe uzandı.
Mansur çağlar benim nefesimle,
Bir kıvılcımla bin devre yandı.
Yûnus dilde damla damla aktı,
Sözü deryaya dönüp de kandı.
Ben sustukça konuştu hakikat,
Bir harfimle nice perde yandı.
Aşkım kül eyledi Kaf Dağı’nı,
Simurg gönlümde sırlara bandı.
Ben yanarken dirildi tüm âlem,
Sır oldu külüm, hakikat yandı.
Kerem bir kıvılcım, ateşti Aslı,
Yanarak sabrı destana yazdı.
Bir vuslat için kül oldu beden,
Aşkla kavruldu, ateşle yandı.
Zühre gökten süzülen ah idi,
Tahir yüreğinde yar gezindi.
Ay kadar uzak sandılar onu,
Sevda sinesinde kader yandı.
Mem û Zîn bir dağın çığlığıydı,
Hasret taşlara adın kazıdı,
Umut doğurdu, zindan gecede,
Aşk karanlık kaldı güneş yandı.
Yusuf kuyuya sabrı bıraktı,
Züleyha gönlüne tövbe yazdı.
Bir ah edişle değişti dünya,
Secdede yüzü, güzellik yandı.
Hacer çöllerde tevekkül yazdı,
İsmail'in imtihanı nazdı.
Tebessüm etti ateşe İbrahim,
Tevekkül ateşinde nâr yandı.
Ey kalp, bu isimler sır değildi,
Hepsi aşkın aynasına değdi,
Kim yandıysa hakikate erdi,
Aşk yine külden dirilip yandı.
Ey aşk, ateşten bir taç giy şimdi,
Korkma… Bu yangın rahmettir şimdi.
Ben aşk ile var oldum ezelden,
Uyandı hakikat, içimde ben yandı.
