Asanatlar "şiirden sinemaya" 
MEHMET ÇOBAN
Kar ve Gül
Kar düşer sessizce toprağa
Beyaz bir örtü gibi.
Hatıra her bir tanesi
Yumuşak acısı geçmişin her nefesi.
Ve sen…
Bir gül açarsın o beyazın içinde
Kırmızı, cesur ve narin bir ışık
Serpilmiş bir umut gibi, soğuğun içine
Varlığın, karanlıkta bir âşık.
Rüzgâr eser, kar savrulur
Titrer gülün yaprağı, ama düşmez.
Köklenmiştir çünkü aşkın ve sabrın
Derinliklerinde toprağın
Ve zamanın soğuğu onu sarsamaz.
Kar iner usulca
Düşer sessizliğin göğsüne
Her tanesi bir özlem
Seni anar gibi her nefeste.
Ve gül yine açar beyazın içinde
Kırmızı, soluk almayan bir tutku…
Soğuk dünyada titrer, ama vazgeçmez
Varlığınla ısınır, kök salar kalbime tutuklu.
Buluşunca karla gül
Zıtlıkların sessiz şarkısını söylerler bir ömür.
Beyaz ve kırmızı, soğuk ve sıcak
Ama ikisi de aynı şeyi fısıldar.
“Seninle her kış, bahardır benim için.”
