blank

Varoluşsal Paradokslu Şiir

beyza-hilal-nur

BEYZA HİLAL NUR DİNDAR
Varoluşsal Paradokslu Şiir
 
illegal bir aşkın kucağında gayrimeşru çocukların gülüşleri
her ne kadar günahı varsa, etmeli tövbesini
münker ve nekirin haberi var!
ve gidiş sebebi belli olmayanlara otopsi yapılırken morglarda
ölüler tekrar can veriyor neşter kesikleriyle
tanrının bundan haberi yok!
 
gidişinin ardından şehrin bütün yükünü taşıyan tren vagonlarının üzerimden geçişini seyrettim
varlığını ispat edemediğime gözlerimi kapatıp
hani biraz da iman edercesine
biraz da inanır gibi yaparak
ve ona sarılarak
kaçtığım yere koşarken ensemden yakalanarak
gidişlerini seyrettim bir şehrin yükü omuzlarımda…
bir omuz ağrısıyla
 
sevgili tanrım
dinliyor musun bak anlatıyorum sana
ben yine aşık oldum
ah benim kıskanç tanrım
aldın yine ellerimden
ve ben yine aşık öldüm
bir kez daha yazsınlar bunu kiramen katiplerin
üçüncü sayfa haberlerinde dördüncü köşelere
 
devrik cümlelerle dolu bir şiirdir gülüşün
dünya barışı için dua eden ellerime yazıktır
tut artık
biraz ölmeyi bilsem gider uyurum gözlerimle
ya gözlerin başka bir gözlere bakıyorsa
diye göz kapaklarımda can veriyor hayalin
yıpranmış mektup sayfalarında
kucaklaşmaktan bahsediyorum
belki hatırlarsın seni ne çok sevdiğimi
baldıran zehri içerken savunmasını yapan sokrates geliyor aklıma
ya haklı öldürsen beni?
kalbimin iç huzursuzluğu tehlikede
iç güvensizlik duyuyorum kendime
bu da geçecek mi sevgilim arşivlere?
bunu da geçsinler elbette
 
kutsal metin terminolojisine sığan imanlar
ayetleşecek mi bu boş yüzlerde iman niyetine
ve üçüncü derece siyasi yanıklarım
kalbimin üstünde sigara külünden
sevgilim, politik seviyorum seni ben
hiçbir dünya anlayışına sığmıyor aşkım
 
iktidarlar vergisizce sevişiyorlar
ilkel ahitler yazılıyor anayasaya
kutsal kitap yere düşüyor
günahkar kız üç kez öperek alnına secde
ve ben yine sana yazıyorum
inan ki bu ellerle
 
senden ayrıldığımı bir türlü açıklayamıyorum
uyku hapları, akşam haberleri ve günlük gazete
sığmıyor pahalı çekyatlarım mülk suresine
teolojik problemler yaşıyorum
tanrıya bir fax çekiyorum
ama cevap vermiyor
belki de varlığımı inkar ediyor
belki de tanrı bize inanmıyor
sevgilim beni tekrar sevmeyi denesen?
ben de gözlerine yazsam şu şiirleri
şairler sigortasız işçisidir aşkların
kırmasan artık diyorum camlarımı
meşrulaşsak
ve söylesen şu şehre
kalabalık ayak izleri taşıyan yük trenlerini üzerimden geçirmese
 
yeşil gözlü bir adamı zarfa koyuyor mektuplar
tek kanatlı bir güvercin posta memuru kapıma
homeros ve hesiodos kavga ediyorlar
yeşil gözleri bir mitolojik kavrama hapsedercesine
yok oluyorum sarayın alengirli bahçesinde
ve sarayın soytarısı
bu şiirle intihar ediyor
 
saygılarımla…
ve sevgilerim
ve sevgilerimle…
 
 -MUTSUZ SON-
 
 

BIR YORUM YAZIN

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir