blank

Sen Gitme Zeynep

İSMAİL GİRAY Sen Gitme Zeynep

İSMAİL GİRAY
Sen Gitme Zeynep
 
Kış olup ayaz görünce, dalından;
Yapraklar gider, sen gitme Zeynep.
Sert eser de korkarsa yelinden;
Başaklar gider, sen gitme Zeynep.
 
Bahar gelince her bir tarafta
Yeşille mor, toplanır bir safta.
Mevsimler değişince etrafta;
Leylaklar gider, sen gitme Zeynep.
 
Süzülüp çetin yamaçlarından,
Gönlünce geçer su burçlarından,
Çekilince güneş, bozkırından;
Leylekler gider, sen gitme Zeynep
 
Yüksekte, dağların tepesinden,
Çağlayan ırmakların sesinden,
Kış vakti, göçerlik hevesinden;
Yaylaklar gider, sen gitme Zeynep.
 
Müjdeyle belirip ufuklardan,
-Rüzgâr gibi serin uzaklardan-
Haberini verip konaklardan;
Ulaklar gider, sen gitme Zeynep.
 
Her şey gider, erince karara;
Kimisi nara, kimi de nura…
Gecesini devrettikten sonra
Şafaklar gider, sen gitme Zeynep.
 
 

BIR YORUM YAZIN

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir